واقعيت،خوشبختي،شادي

photo By:Henri Cartier Bresson

"واقعیت همیشه خیلی دیر خودش را نشان می دهد.غریب ترین تفاوت میان خوشبختی و شادي این است که خوشبختی جامد است و شادی مایع."*

بله...من کاملا با این مساله موافقم...شاید براتون پیش اومده باشه که با کسی باشید و احساس کنید ک این شخص همون شخصی اه که مدت ها به دنبالش بودید...اما اتفاقی باعث می شه که همه چیز تمام بشه...همونقدر که فاصله ی خوشبختی و بدبختی بسیار کوچکه...فاصله ی علاقه و نفرت هم به این صورته...خیلی این مساله عجیب و مرموزه و در موارد زيادي صدق مي كنه...خواستم درگوشی باهاتون در میونش بگذارم.

پیشنهاد این پست هم اين مجموعه داستان یعنی "دلتنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم" اه و هم یک ترانه زیبا به اسم "I walk the line" از Johnny Cash.

*دلتنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم(نه داستان)،جروم دیوید سلینجر؛ترجمه احمد گلشیری-تهران:ققنوس ۱۳۷۷.

André Kertész

Looking at the circus,Budapest,1920

Marcel Capille

مارسل كاپيل(Marcel Capille) رو قبل از سربازی ام طراحی كردم.اول قرار بود كه فقط به عنوان كاراكتر اصلی در يك سری داستان كه تو ذهنم بود و قرار بود بنويسم حضور داشته باشه اما بعد تر با صحبت هايي كه با يكي از دوستانم كردم به اين فكر افتاديم كه مي تونيم مارسل رو از حالت کاراکتر كتاب خارج كنيم و در يك فيلم انيميشن هم ازش استفاده كنيم... .

يك پسر پر انرژي كه مي خواهد از حقيقت خيلي چيزهايي كه دور و برش وجود دارند در حركت اند و حتی ايستاده اند،سر در بياره... .

آماده باش برای استفاده از هوای خوب!

كم كم داره هوا خوب مي شه...وقتي هوا مي گيره من مي دونم كه روزم خيلي با روزهاي ديگه فرق مي كنه...وقتي هوا باروني اه طعم صداي ترومپت و پيانو خيلي راحت تر زير زبونم مي چرخه...حس عجيبي اه واقعا...كه مي دونم بعضي هاتون مثل من ممكنه اين حس رو تجربه كنيد ولي ندونيد كه چه اسمي مي شه روش گذاشت...بهتره دنبال اسمش نباشيم...دستامونو بكنيم تو جيبامون...و بگذاريم همينطور كه شوپن مارش عزاش رو مي نوازه قطره هاي بارون زمين رو برق بندازه....

 يكي از مسائلي كه بيشتر از هر موقع ديگه اي در فصل خزون و زمستون به سراغم مي آد مساله ي تنهايي اه.كنار اومدن با تنهايی...منظورم اينه كه ممكنه در طول سال همه ی روز هام رو بتونم به تنهايی بگذرونم ولي توي روزهاي باروني و برفي قضيه خيلي فرق مي كنه،نمي تونم انكار كنم كه تنهايي زير بارون قدم زدن يك خوشي غريبي داره ولي گاهي اوقات ترجيح مي دم اين خوشي غريب رو نداشته باشم و به جاش كسي باشه كه بتونم حرف هام رو باهاش در ميون بگذارم و بتونم لذت حس كردن بوي علف خيس خورده و خاک نم دار رو باهاش تقسيم كنم.اين در ميون گذاشتن حرف ها مخاطب خاصي رو مي طلبه كه هركسي مي تونه براي خودش تصوري از اون مخاطب داشته باشه.خيلي خوبه كه كسي باشه كه بتونه تو رو بفهمه...تمام و كمال...البته اين شايد خيلي ايده آليستيك باشه مي دونم ولي خب وقتي كسي كه كنارت قدم مي زنه بتونه به معناي واقعي بهت انرژ‍ی مثبت بده اون موقع است كه از تك تك لحظاتت حتي از هم زدن پلك هات هم لذت مي بری ...

---

 از اين به بعد سعي مي كنم هر چند وقت يك بار يك پيشنهاد بدم.يك پيشنهاد از هر نوعي كه بشه با افتخار بشه در ويترين پيشنهادات گذاشتش...

پيشنهاد اين دفعه يك موزيك مشهوره...يك ترانه ي خيلي دل انگيز...besame mucho كه اولين بار خانم  کونسوئلو ولازکوئز (Consuelo Velazquez) به دنیا آوردش و بعد خواننده هاي زيادي مثل دين مارتين،فرانك سيناترا،الويس پريسلي،نات كينگ كول يا حتي گروه لوس پانچوس و دومینگوی مشهور اجراش كردند.اگر تونستيد و علاقه مند بوديد مي تونيد اين ترانه كه به حال و هواي اين روز ها هم نزديك هستش رو دانلود و بشنوید.

اين هم دو لینک کمکی كه بتونيد اطلاعات بيشتري در مورد این ترانه به دست بياريد.

به بهانه درگذشت یک ترانه سرای لاتین

Besame mucho

 

 

پیش آر پیاله را که شب می گذرد*

 

وقتي داخل جريان ناخوشايندي قرار مي گيری...آرزو مي كنی كه هر چه زود تر از دستش راحت بشی.خب اين يك حقيقته كه هيچ كسی دوست نداره در شرايط سختی قرار بگيره و با لباس فلزی زير رگبار و رعد برق قدم بزنه!

ولي همانطوری كه مشخصه تجربه چيز خوبی اه.به شرطی كه تجربه باشه!منظورم اينه كه لباس فلزی و رعدوبرق باعث نشه كه برق بگيردتت و از اين دنيا خداحافظي كني...اگه بتونی و بری يك پناهگاه پيدا كني اونوقته كه وقتي آسمون غرش ها تمام شد به خودت مي گی كه "واقعا شانس آوردم!".و اونوقته كه اگه يك روزی سرتو داخل يقه ي بارونی ات كرده باشي و داری به یکی از آهنگ هاي چت بيكر گوش می دي به آسمون كه نگاه مي كني و آن روز سخت را به ياد مي آري و به خودت افتخار مي كنی كه تونستی جون سالم به در ببري و به معناي واقعی حالا مي تون از قطره های باران كه خيابان را براق تر از قبل كردند لذت ببري.

حالا من بارانی تنمه و دارم زير باران قدم مي زنم...4 ماه و خرده اي زير رعد و برق ها و آسمان غرش ها دنبال يك پناهگاه گشتم و با تلاش زياد پيداش كردم.

سربازی من ديگه تمام شد...تو اين مدت اتفاق هاي زيادی برام افتاد...و حالا...حالا كه تا چند روز آينده به طور كل سربازی براي من تبديل به يك تجربه مي شه مي تونم بگم كه تجربه ی خوبی بود.در واقع يك رخداد بد و يك تجربه ی خوب!

من نتونستم بيشتر از اين تحمل كنم و بعد از يك ماه تلاشم نتیجه داد و معافيت پزشكی گرفتم.مجبور شدم معافيت پزشكی بگيرم و چند ماه باقي مونده را به سطل آشغال بندازم.بيشتر از اين خدمت برای من مي تونست مريضی بزرگي هديه بياره كه درمانش به اين راحتی ها امكان نداشت.

به هر حال ديگه بايد كم كم از حال و هواي اون روزهای خارج از منطق و بي معنی كه در عين تفاله بودن(برای لحظاتی که به عنوان لحظه ی حال تجربه می کردم) در جايگاه يك تجربه تبديل به جواهراتي گرانبها مي شوند خارج بشوم و به فكر شروع دوباره ی زندگی ام باشم...

---

در ضمن از همه ي دوستان كه تو اين مدت با حرف ها و انرژي هاشون باعث تسكين حال ناخوشم شدند ممنونم.

---

*برگرفته از رباعی خیام

این غافله عمر عجب می گذرد     دریاب دمی که با طرب می گذرد

ساقی غم فردای حریفان چه خوری     پیش آر پیاله را که شب می گذرد