شاید 2 ماه نباشه که من به طور حقیقی با شخصیت نات کینگ کول آشنا شدم ولی در این مدت حقیقتا مجذوب صدا و کارهایش شدم.صدای نات کینگ کول و به کل موسیقی ای که نات کینگ کول دستی در اون داشته خیلی به چیزی که من در زمینه ی موسیقی جاز به دنبالش بودم نزدیکه.و در همین مدت کم چندین ترانه اش وارد لیست بهترین ترانه هایی که تا به حال شنیدم شدند.به لطف دوست خوبم مجتبی ذوقی ،55 تا از کارهایش مدتی اه که به دستم رسیده و تو این مدتی که حال و روزم به همچین چیزی نیاز داشته برام خیلی تسکین دهنده بوده.در ادامه خلاصه ای از زندگی نامه ی نات کینگ کول می آد که سعی کردم به طور کلی(و البته خلاصه) فعالیت هاش درش منعکس بشه.
شما می تونید بخشی از ترانه های "Sweet Lorraine"،"Mona Lisa" و "Unforgettable" را از لینک های زیر دانلود کنید.
1. Sweet Lorraine
2. Mona Lisa
3. Unforgettable
رکورد ها و کنسرت های او در طول دهه ی 40،50 و 60 میلیون ها هوادار در سرتاسر دنیا را با صدای خاص و خونگرم خود که خالی از هرگونه اشتباهی بود به وجد آورد.او جدا از این که دانش نابی در زمینه ی موسیقی داشت اجراهای هنرمندانه ای را نشان از شعور او در فن نمایشگری بود را در کارهایش داخل وارى كرى و خود را به عنوان یکی از کامل ترین فیگورهای سبک جاز تثبیت کرد.
ناتانیال ادامز کولز متولد مونتگومری،آلاباما در 17 مارس 1919 است.او پسر یک کشیش تعمید دهنده بود،ادوارد جیمز کولز،و مادرش،پرلینا آدامز،خواننده ي سوپرانو و رهبر گروه کر کليساي همسرش بود. در خصوص نام نات کینگ کول باید اشاره کرد که او حرف "s" را از آخر "کولز" براداشت تا به هنگام خواندن راحت تر روی زبان بچرخد.
صدای کول به معنای واقعی ممتاز بود،که می توان آن را با کیفیت مخمل مقایسه کرد،همچون بیدی که آرام در نسیم عصر به حرکت در می آید،همچون صبح تابستان و لطافت بارش برف.
اولین حرکت او در زمینه ی موسیقی در 5 سالگی اش اتفاق افتاد زمانی که او به خوبی قادر به خواندن ترانه ی "Yes, We Have No Bananas" بود در حالی که همزمان به زیبایی با نوازندگی پیانو کارش را تکمیل می کرد. هرچند که او خیلی زود به نواختن اورگان در کلیسای پدرش پرداخت اما علاقه ی زیاد او به موسیقی جاز مخالفت های پدر و مادرش را به دلیل رابطه ی موسیقی جاز با کلوب های شبانه و زندگی مفرحانه به همراه داشت.با این حال سه برادر نات با نام های ادی،فرد و ایزاک همگی موسیقیدان های جاز بودند و خود نات ابتدا در گروه ادی کول پیانو می نواخت.
در 1936 نات به لوس آنجلس رفت وآنجا بود که گروه سه نفره ی کینگ کول را تشکیل داد. مدیر یک کلوپ شبانه به او پیشنهاد کار با حقوق 75 دلار در هفته را برای گروه چهره نفره اش داد.او یک گیتاریست،نوازنده ی ویولن و یک درامر اجاره کرد.در شب افتتاح درامر در صحنه حاضر نشد ولی با این حال کارفرما گروه سه نفره را هم مناسب دبد و از قیمت پیشنهادی اش چیزی نکاست.
با این که گروه های سه نفری در آن زمان عامه پسند نبودند،اما گروه سه نفره ی کینگ کول با همکاری خود کول به عنوان پیانیست و خواننده،اسکار مور عهده دار گیتار،و جانی میلر که نوازنده باس بود محبوبیت زیادی کسب کرد و مشهور شد.در ادامه این گروه سه نفره به اجراهای زیادی در بهترین کلوب های کشور پرداختند و شوی شخصی خودشان را در رادیو به راه انداختند.در ادامه جوایز زیادی را از سوی انتشارات فراوانی در آمریکا کسب کردند و رکورد های جاز آن ها اکنون جزو گنجینه های کلکسیونر ها به حساب می آیند.
دوره ی کاری جدید کول ندانسته زمانی آغاز شد که یک خریدار مست در مشروب فروشی ای واقع در هالیوود به شنیدن ترانه "sweet lorraine" او اصرار ورزید.و برای ساکت کردن این آقای مست نات شروع به خواندن آواز کرد و بدین گونه بود که نات کینگ کول در مسیر خوانندگی افسانه ای اش قرار گرفت.
در 1942 کول یکی از اولین هنرمندانی بود که به کاپیتال رکوردز که آن زمان استودیویی نو پا بود پیوست و به همراه گروهش چندین آهنگ مردم پسند را ضبط کرد.ترانه هایی همچون "Straighten Up and Fly Right" (که از خطابه ی پدرش و از ترانه ی فولکلور سیاهان گرفته شده بود.)،"sweet lorraine" و "Embraceable You".
کول تبدیل به یکی از پول ساز ترین خوانندگان زمان خود شد.البته این درست نیست که بگوییم تمام رکورد های او عالی بودند.اما چیزی که مشخص است كه تعداد محدودی از رکوردهایشان با شکست مواجه می شد اما کارهای درجه یکشان از هنرمندان هم عصر خودشان بسیار زیاد تر بود و بد نیست نامی هم از مجموعه ی کارهای کریسمس آن ها ببریم که یکی از بهترین فروش ها را در تمام دوران داشت.
رکورد های کول تا مدت زیادی در صدر پرفروش ترین آلبوم ها قرار داشت تا جایی که یک مقاله نویس در جایی رکورد های او را "پول رایج" نامید.
در 1956 کول شوی مخصوص خود را در شبکه ی ان بی سی با عنوان "Nat King Cole show" به راه انداخت.که تماشاگران زیادی را مجذب خود کرد و مهمانان ویژه ای همچون الا فیتز جرالد،تونی بنت و مل تورن در این برنامه شرکت کردند. اما به دلیل نبود یک اسپانسر خوب برنامه اش متوقف شد.با این که خود کول از موسیقی جاز فاصله گرفته بود اما صاحب صدای لطیفی که ترانه هایی مثل Pretend"،"Route 66"،"Chestnuts Roasting on an Open Fire" و "Rambling Rose" را خوانده بود همواره بر این امر پافشاری می کرد دوست دارد در تاریخی موسیقی جاز به عنوان یک نوازنده ی پیانو از او سخن به میان آورده شود.
در طول دوران فعالیت نات کینگ کول شخصی او را در همه حال چه عاشقانه و چه الهام بخش كمك مي كرد و آن شخص کسی جز همسر نات کینگ کول نبود.ماریا الینگتون سابق که به عنوان خواننده در گروه دوک اینگتون فعالیت داشت.(هیچ ارتباطی بین دوک الینگتون و ماریا الینگتون وجود ندارد.)ماریا ابتدا در سال 1947 کول را در کلوب زنگبار در نیویورک که هر دو در آنجا به اجرا می پرداختند ملاقات کرد،آن ها 10 ماه بعد با یکدیگر ازدواج کردند و حاصل آن پنج فرزند با نام های کارول،ناتالی،کلی و دوقلوهایشان،تیمولین و کیسی بودند.
زمانی که کول در 15 فوریه ی 1965 بر اثر سرطان ریه از دنیا رفت تنها 45 سال داشت و مرگ او به راستي ضربه ی بزرگی به طرفدارانش در سرتاسر دنیا زد.
ماریا پس از مرگ همسرش در مورد او گفت:"نات حقیقتا مرد فروتنی بود.فکر نمی کنم که او هرگز به درجه ی بالای توانایی واستعدادش پی برد."
مترجم:محمدحسین(الیاس) توکلی
+ نوشته شده توسط محمدحسین(الیاس) توکلی در سه شنبه دوازدهم شهریور 1387 و ساعت
13:56 |
